تو به من خندیدی و نمی دانستی من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیم باغبان از پی من تند دوید سیب را دست تو دید غضب آلوده به من کرد نگاه سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک و تو رفتی و هنوز سالهاست که در گوش من آرام آرام خش خش گام تو تکرارکنان می دهد آزارم و من اندیشه کنان غرق در این پندارم که چرا خانه کوچک ما سیب نداشت.

دلم می خواد یاد آور شب های غمم بشم. شب هایی که هیچ ستاره در آسمان نمی درخشید. شب هایی که فقط دلم بود و یه ماه و یه قلم و کاغذ.

ماه می درخشید و نور را برای نوشتن مهیا می کرد. این دلم بود که کلمات را به صورت جملات درمی آورد و قلم هم روی کاغذ می نوشت.

اون موقع بود که فهمیدم ماه از ستاره با معرفت تره چون هم عاشقه و هم جای ستاره هارو برات پر می کنه .

شب های دیگر هم رفتم کنار ماه و این دفعه باهاش صحبت کردم و اشک ریختم، حرفهایی که قلبم به زبان می آورد. اما نمی دونم چرا بعد از چند وقت ماه هم رو در آسمان ندیدم. بعد از مدتی یک شب یک ستاره خبر برایم آورد که ماه عاشق حرف هایم شده.

نمی دونم نمی دونم شاید زود درباره ی ستاره ها قضاوت کردم و از آن پس آن ستاره امید شب هایم شد.

شب ها در تاریکی ها می گذشت و فقط دیگر ستاره نور بر صفحه ی کاغذم می تابید.

گفت:نیک است اما می ترسم که این ذکر به سجود بینجامد!!!

دزدی به خانه ای رفت. چیزهایی یافت. ان ها را بست و در گوشه ای گذاشت و به اتاق های دیگر رفت.

در این هنگام صاحب خانه بیدار شد بسته را برداشت و مخفی کرد. دزد برگشت و بسته را نیافت. رو به صاحب خانه کرد و گفت:

حالا خودت انصاف بده دزد منم یا تو!!!

از او پرسیدند:چه کار می کنی؟

پاسخ داد: پولی را در این زمین دفن کرده ام.اکنون آن را هر چه بیشتر می جویم کم تر می یابم.

گفتند:مگر وقتی آن را دفن کردی برایش نشانی نگذاشته بودی؟

گفت: چرا.

پرسیدند: نشانی چه بود؟

گفت: لکه ی ابری که روی این نقطه از زمین سایه انداخته بود!!!

میگن شیشه ها احساس ندارن اما وقتی روی شیشه ی بخار گرفته ای نوشتم دوستت دارم آرام گریست.